Κουβέντα μεταξύ γυναικών με αφορμή ένα “κουτί”

Η Άλκηστη Χαλικιά κουβεντιάζει μαζί με την Ντανιέλα Σταματιάδη.

Κείμενο:

 Με αφορμή το βιβλίο «Το κουτί του Σιλάν» (εκδόσεις Ίκαρος) η συγγραφέας του Άλκηστη Χαλικιά κουβεντιάζει μαζί με την εικονογράφο του Ντανιέλα Σταματιάδη. Απολαύστε εδώ την πολύ ουσιαστική τους συζήτηση.

Επιμέλεια συνέντευξης: Αγγελική Λάλου

Η Ντανιέλα Σταματιάδη ρωτάει πρώτη την Άλκηστη Χαλικιά

Πώς προέκυψε η ιδέα για το βιβλίο;

Φούσκωνε σαν κύμα μέσα μου η ανάγκη να γράψω κάτι για το θέμα αυτό. Μια μέρα κάθισα στον υπολογιστή και το έγραψα χωρίς να κομπιάσω. Ήταν μετά από όλα εκείνα τα τρομερά βράδια που μαθαίναμε για τις βάρκες που βούλιαζαν μέσα στο ανταριασμένο και χειμωνιάτικο πέλαγος.

Από τη στιγμή της σύλληψης του μέχρι την ολοκλήρωση πόσο χρόνο σου πήρε;

Το έγραψα, όπως είπα, με μια ανάσα. Το άφησα για μήνες χωρίς να το ξαναδώ. Όταν το ξανακοίταξα έκανα λίγες διορθώσεις, κυρίως στη διατύπωση. Στη συνέχεια, όταν ο Ίκαρος θέλησε να το εκδώσει, έγιναν κάποιες μικρές αλλαγές, κυρίως για να στηθούν σωστά οι σελίδες. Από τη μέρα που το έγραψα μέχρι να γίνει βιβλίο, πέρασε ένας χρόνος.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα βιβλία που αφορούν μετανάστες, δείχνεις ένα χαρούμενο και πολύ θετικό παιδί, που συναλλάσσεται σχετικά εύκολα με το καινούργιο του περιβάλλον. Ήταν εσκεμμένη αυτή σου η απόφαση και γιατί;

Πιστεύω πολύ στο ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου διαμορφώνει και την πορεία του μέσα στη ζωή. Έχω γνωρίσει παιδιά αλλά και ενηλίκους, που η θετική τους στάση, ο αισιόδοξος τρόπος που αντιμετωπίζουν τη ζωή, τους βοηθά να αντεπεξέλθουν και να βγουν νικητές στις δοκιμασίες. Ο Σιλάν είναι μια τέτοια περίπτωση. Επινοεί μόνος του αυτό που χρειάζεται για να πάρει δύναμη. Βρίσκει λύση στο πρόβλημά του. Επιλέγει να επιβιώσει, να ενταχθεί, να τα καταφέρει αντί να αφεθεί στην αυτολύπηση. Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση.

Όταν πρωτοείδες τον ήρωα εικονογραφημένο ήταν κοντά σε αυτό που ήθελες ή φανταζόσουν;

Δεν είχα διαμορφώσει εικόνα μέσα στο μυαλό μου. Στην αρχή με ξένισε, όχι γιατί δεν ήταν όπως τον φανταζόμουν, αλλά γιατί ήταν ένα πραγματικό παιδί! Ένιωθα σαν να συστήθηκα σε ένα αληθινό παιδί. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο Σιλάν απέκτησε τη δική του υπόσταση και δεν θα άλλαζα τίποτα πάνω του. Είναι αυτός!

Πώς σου φαίνεται ότι τα κείμενα (παιδιά) σου τα αναλαμβάνει μετά ένας εικονογράφος και φτιάχνει μέσα από τη δική του φαντασία; Σ’ έχει δυσκολέψει ποτέ αυτό;

Μου φαίνεται υπέροχο γιατί γίνονται τόσο καλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσα να φανταστώ! Ο Σιλάν ήταν εξαιρετικά τυχερός που «έπεσε στα χέρια σου»! Δεν σου κρύβω ότι είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να δω τα πρώτα σχέδια και στην αρχή ήμουν σαστισμένη. Ένιωθα σαν να έβλεπα έναν συγγενή μου που δεν είχα συναντήσει ποτέ και χρειαζόμουν χρόνο για να συνηθίσω την εικόνα του. Ακόμη, όταν βλέπω το βιβλίο σε κάποιο πάγκο βιβλιοπωλείου έλκει το μάτι μου, πριν αναγνωρίσω πως είναι ο Σιλάν μου. Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτή τη συνεργασία.

Η Άλκηστη Χαλικιά κάνει τώρα τις δικές της ερωτήσεις στην Ντανιέλα Σταματιάδη

Ποια εικόνα φαντάστηκες πρώτη όταν διάβασες το κείμενο;

Ήταν δύο οι εικόνες, οι οποίες και οι δύο ήταν πολύ έντονες. Ήξερα με βεβαιότητα ότι θα τις κάνω, δεν θυμάμαι ποια ήταν πρώτη. Ήταν η εικόνα με τα παιδιά που τραγουδούν και η εικόνα με τα χάρτινα χαμόγελα πάνω στις φατσούλες τους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να σχεδιάσεις τον Σιλάν; χρειάστηκε να κάνεις πολλές αλλαγές;

Ναι, η αλήθεια είναι ότι τον άλλαξα πάρα πολλές φορές μέχρι να καταλήξω, και είχε να κάνει τόσο με τα χαρακτηριστικά του παιδιού, όσο και με γενικό στυλ της εικονογράφησης. Αυτό είναι και το πρώτο αλλά και πιο δύσκολο βήμα σε μια εικονογράφηση, το οποίο και καθορίζει την πορεία και το ύφος όλης της δουλειάς.

Διαβάζεις πολλές φορές το κείμενο για να μπορέσεις να φιλοτεχνήσεις τις εικόνες ή «πατάς» πάνω στην πρώτη αίσθηση;

Κάτι ανάμεσα. Σίγουρα το διαβάζω 2-3 φορές για να μπω στο κλίμα, και κρατάω κάποιες πρώτες εικόνες που έχω σκεφτεί ή που μάλλον έχουν «προκύψει-εμφανιστεί» στο μυαλό μου. Αλλά στη συνέχεια μπορεί να χρειαστεί να διαβάσω αποσπάσματα αρκετές φορές για να βγουν και οι υπόλοιπες εικόνες.

Τι είναι αυτό που σε οδηγεί για να επιλέξεις την παλέτα των χρωμάτων και το υλικό ζωγραφικής που θα χρησιμοποιήσεις;

Στη δική μου περίπτωση δεν υπάρχει υλικό ζωγραφικής μιας που δουλεύω σχεδόν αποκλειστικά στον υπολογιστή, αλλά πληθώρα διάφορων στυλ, από τα οποία καλούμαι να επιλέξω ή να σκεφτώ. Στο συγκεκριμένο, μετά από πολλές δοκιμές αλλά και βοήθεια από την εκδότρια, κατέληξα σε κάτι λίγο πιο ρεαλιστικό απ’ ό,τι είχα σκεφτεί αρχικά. Θέλοντας έτσι να δώσω και την αίσθηση της υπαρκτής πραγματικότητας, και έμφαση στις εκφράσεις κρατώντας παράλληλα πολλά «παιδικά» στοιχεία στην εικονογράφηση για να δημιουργήσω ένα θετικό και ανάλαφρο σχετικά κλίμα. Για τον ίδιο λόγο διάλεξα και τη συγκεκριμένη χρωματική παλέτα.

Έχεις ανάγκη από τη γνώμη των δικών σου ανθρώπων ή των συνεργατών σου για να προχωρήσεις μια εικονογράφηση;

Κατά κανόνα δεν τη θέλω μέχρι να καταλήξω σε κάτι. Μπορεί να ρωτήσω κάποιον κοντινό μου τι γνώμη έχει για κάποια εικόνα ή ήρωα, αλλά αφού τα έχω θεωρήσει όλα αυτά τελειωμένα και με λίγες έως μηδαμινές πιθανότητες να αλλάξει κάτι, εκτός κι αν ακούσω κάποιο πολύ σοβαρό επιχείρημα. Όμως αυτή ήταν μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Νομίζω πως η εκδότρια πρέπει να βαρέθηκε να της στέλνω διάφορες εκδοχές, και να την παίρνω τηλέφωνα! Νομίζω πως ήταν η μοναδική φορά που ήθελα οπωσδήποτε τη γνώμη κάποιου άλλου, και μάλιστα τόσο συχνά. Νομίζω όμως ότι ήταν μια πολύ δημιουργική συνεργασία!

Share

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Θοδωρής Τσεκούρας: «Μόνο αν αλλάξουμε την εκπαίδευση μπορούν να λυθούν τα προβλήματα της χώρας»
Θοδωρής Τσεκούρας: «Μόνο αν αλλάξουμε την εκπαίδευση μπορούν να λυθούν τα προβλήματα της χώρας»

Για τη διαδικασία της δημιουργίας, την εμπειρία της πατρότητας και τα «στραβά» της Ελλάδας μιλάει ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την ατάκα «Τυχαίο; Δε νομίζω!», με αφορμή την έκδοση του νέου του, παιδικού βιβλίου.

ΕΜΕΙΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *