«Οι φίλοι και οι συγγενείς μου απομακρύνθηκαν όταν έγινα μαμά»

Νιώσατε αποξενωμένες από τη στιγμή που αποκτήσατε το πρώτο σας παιδί; Αυτή είναι πάντως η προσωπική μαρτυρία της Αμερικανίδας αρθρογράφου Mary Katherine.

Χρειάζεται να κάνω πολλές συνεδρίες σε ειδικούς για να φτάσω στο σημείο όπου είμαι σήμερα.

Όλοι με προειδοποιούσαν ότι τα παιδιά δεν συνοδεύονται από οδηγίες χρήσης και φυσικά, είχαν δίκιο. Αλλά μετά από τρία χρόνια μητρότητας, θέλω να είμαι ειλικρινής: τα παιδιά δεν χρειάζεται να συνοδεύονται από πολλές οδηγίες χρήσης. Αυτά που έχουν ανάγκη είναι τροφή, αγάπη και ύπνος.

Οι ενήλικες, από την άλλη…

Μπορεί πραγματικά να σε κάνουν έξω φρενών. Αυτοί είναι ο πραγματικός μπελάς. Και ίσως θα έπρεπε να συνοδεύονται από οδηγίες χρήσης.

Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει. Έτσι, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία (η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει ποτέ, παρεμπιπτόντως).

Έχω ξοδέψει εκατοντάδες ώρες προσπαθώντας να κατανοήσω τους ανθρώπους που με πλήγωσαν ή με θύμωσαν στο παρελθόν, μαθαίνοντας πώς να επεξεργάζομαι όλες τις πληροφορίες και μετά προχωρώντας στη ζωή μου.

Βασικά, μαθαίνοντας να αφήνω τα πράγματα να περάσουν.

Και όπως αποδεικνύεται, είμαι πολύ καλή σε αυτό. Μπορώ να εκτελέσω όλων των ειδών τις νοητικές ασκήσεις για να μπω στη θέση του άλλου ώστε, στη συνέχεια, να τον συγχωρήσω. Όμως υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δεν θα καταλάβω ποτέ και, ειλικρινά, δεν θα συγχωρήσω.

Είναι οι πρώτης τάξεως βλάκες που αδιαφορούν για την ύπαρξη των παιδιών μου.

Δυστυχώς, σύμφωνα με το θεραπευτή μου, αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο. Ποτέ δεν θα καταλάβω πώς αυτοί οι βλάκες τα βρίσκουν με τον εαυτό τους.

Ίσως δεν θα έπρεπε να σπαταλάω ενέργεια σε κάτι τέτοιο, αλλά θέλω να πω κάποια πράγματα.

Έχω να κάνω μια ερώτηση σε όλους τους ανθρώπους που εξαφανίστηκαν από τη στιγμή που έκανα παιδιά:

Ποιο είναι το πρόβλημά σας;

Νομίζετε ότι έχετε το δικαίωμα να νοιάζεστε για κάποιον για πολλά χρόνια και μετά να εξαφανίζεστε μόλις γίνεται γονιός; Νομίζετε ότι θα πιστέψω έστω και για ένα δευτερόλεπτο ότι κάποτε νοιαζόσασταν πραγματικά για μένα, όταν αδιαφορείτε εντελώς για τα παιδιά μου, το επίκεντρο της καρδιάς μου;

Αν δεν θέλετε να είστε πλέον κομμάτι της ζωής μου, το καταλαβαίνω. Έχω πολλά ελαττώματα και υπάρχουν διάφοροι λόγοι για να απομακρυνθεί κάποιος από εμένα. Το χιούμορ μου είναι ενοχλητικό, φτάνω αιωνίως καθυστερημένη στα ραντεβού μου και ούτω καθεξής. Αλλά στο παρελθόν τα είχατε δεχτεί όλα αυτά.

Μου σταθήκατε, ως συγγενείς ή φίλοι, και στις καλές και στις κακές στιγμές. Και μόλις γεννήθηκε το πρώτο παιδί μου, εξαφανιστήκατε. Γιατί;

Για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή πληγώθηκα. Ήθελα όσο τίποτα άλλο να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σας. Να σας συστήσω αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που ήμουν σίγουρη ότι θα ερωτευόσασταν. Κοιτάξτε τι δημιούργησα!

Αλλά δεν απαντούσατε στις κλήσεις μου. Δεν κανονίζατε ποτέ να με επισκεφτείτε. Για όνομα του Θεού, δεν σας ζητούσα να σταματήσετε να κάνετε ό,τι κάνατε και να φτιάξετε ένα λεύκωμα για τα παιδιά μου, αλλά δεν θα έβλαπτε έστω και λίγο ενδιαφέρον – το να δείχνετε ότι αναγνωρίζετε πως τα παιδιά μου είναι κομμάτι του κόσμου μου. Και υποτίθεται ότι «με αγαπούσατε».

Όχι, δεν νιώθω πια πληγωμένη. Σταμάτησα να λυπάμαι τον εαυτό μου γιατί η αλήθεια είναι αυτή: Αν είστε τόσο απορροφημένοι από τον εαυτό σας ώστε δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε τη χαρά που φέρνουν αυτά τα παιδιά στον κόσμο, εσείς χάνετε.

Και χάνετε πολλά.

Αφήστε με να σας καλύψω μερικά κενά: Το γέλιο του γιου μου είναι σαν μια καμπάνα. Και μόνο μια αγκαλιά του αρκεί για να σε κάνει να ξεχιλίσεις από χαρά. Η αίσθηση του χιούμορ του είναι απίστευτα οξυδερκής. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αυθεντικό ή ξεκαρδιστικό από την αστεία ατάκα ενός νηπίου. Είναι ένας ιδιοφυής κωμικός σε μικρογραφία.

Και η κόρη μου; Είναι μια μικροσκοπική μπαλίτσα ενέργειας που ανακαλύπτει την ομορφιά αυτού του κόσμου σιγά σιγά. Τα ποδοβολητά της στο σπίτι, με τα μικροσκοπικά πατουσάκια της, ηχούν σαν μουσική για κάθε κουρασμένη ψυχή. Ειλικρινά, μου φαίνεται λίγο θλιβερό το να μη σας αγγίζει καθόλου κάτι τέτοιο.

Όσοι με εγκαταλείψατε όταν ήρθαν τα παιδιά μου, φύγατε από την παράσταση στο διάλειμμα. Αρπάξατε τη ζακέτα σας και την κάνατε από τη φιλία μας ακριβώς τη στιγμή που θα έρχονταν τα καλύτερα. Λυπάμαι για λογαριασμό σας. Ειλικρινά.

Γιατί αυτά τα παιδιά είναι απίστευτα και έχουν να δώσουν πολλή αγάπη.

Χρειάστηκε αρκετή ψυχοθεραπεία για να φτάσω σε αυτό το σημείο, αλλά πλέον ξέρω πού βρίσκομαι.

Έτσι, έχω να πω το εξής στους πρώην φίλους και στους συγγενείς που εξαφανίστηκαν όταν ήρθαν τα παιδιά μου:

Αν δεν ενδιαφέρεστε τόσο ώστε να σας ενδιαφέρει να τα γνωρίσετε, δεν τους αξίζετε. Απλά τα πράγματα. Σας εύχομαι να περνάτε καλά. Ειλικρινά.

Share

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Όταν συνειδητοποιούμε ότι μοιάζουμε πάρα πολύ στα παιδιά μας
Όταν συνειδητοποιούμε ότι μοιάζουμε πάρα πολύ στα παιδιά μας

Κάποιες φορές υιοθετούμε συμπεριφορές που δεν θα θέλαμε να δούμε στα παιδιά μας. Αυτή η συνειδητοποίηση, σύμφωνα με την μπλόγκερ Katie Blackburn (Just Enough Brave), είναι ένα πρώτο βήμα για να αρχίσουμε να τους δίνουμε το καλό παράδειγμα.

«Θεωρούσα τον εαυτό μου φεμινίστρια, αλλά όταν έγινα μητέρα φορτώθηκα τις περισσότερες ευθύνες»
«Θεωρούσα τον εαυτό μου φεμινίστρια, αλλά όταν έγινα μητέρα φορτώθηκα τις περισσότερες ευθύνες»

Ακόμα και αν νιώθουμε αποφασισμένες να μοιραζόμαστε ισότιμα τις οικογενειακές υποχρεώσεις, συχνά καταλήγουμε όταν γινόμαστε μητέρες να είμαστε οι βασικές κηδεμόνες και μαγείρισσες και εμψυχώτριες και σοφέρ και νοσηλεύτριες. Κάτι ανάλογο συνέβη στην Αμερικανίδα αρθρογράφο Chloe Yelena Miller.

ΕΜΕΙΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *