«Πώς είναι να είσαι μητέρα ενώ ο σύντροφός σου ταξιδεύει συχνά για δουλειά»

Τη δύσκολη καθημερινότητα πολλών οικογενειών αποτυπώνει σε ένα προσωπικό κείμενο η Αμερικανίδα αρθρογράφος Ashleigh Wilkening.

Όταν ο σύζυγός σου βρίσκεται σε επαγγελματικό ταξίδι, τα πράγματα είναι χάλια, για να το πούμε απλά. Πέρα από το μελό συναίσθημα «λείπει ένα κομμάτι του εαυτού μου» και μια απελπιστική αίσθηση μοναξιάς, όταν έχεις παιδιά κάνεις διπλοβάρδιες. Και όταν αυτά τα παιδιά είναι μικρά και εξαρτώνται από εσένα, είναι σχεδόν αδύνατον να ανταποκριθείς σε όλους και όλα.

Πρόσθεσε σε όλα αυτά και μια δόση ακραίου άγχους, και θα ευχηθείς να μπορούσες να κρυφτείς στην πιο σκοτεινή τρύπα περιμένοντας να κοπάσει η καταιγίδα. Μόνο που δεν μπορείς να το κάνεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι υπομονή.

Ακόμα και οι πιο απλές δραστηριότητες γίνονται πολλαπλάσια δύσκολες όταν είσαι μόνη. Τα πρωινά δεν έχω μόνο να ετοιμαστώ η ίδια, αλλά πρέπει επιπλέον να ξυπνήσω τρία παιδιά, να τα αλλάξω και να τα πάω στο σχολείο. Καθώς επιδίδομαι σε έναν αγώνα δρόμου για να μην αργήσω στη δουλειά, σκέφτομαι όλα όσα περνούν μόνο από το δικό μου χέρι. Ενώ περνούν από το μυαλό μου τα χειρότερα σενάρια, με κυριεύει μια αίσθηση αποτυχίας. Τι θα γίνει αν μου σκάσει το λάστιχο ή, ακόμα χειρότερα, αν τρακάρω ενώ ο σύντροφός μου δεν είναι όχι απλώς στο σπίτι, αλλά ούτε καν στην ίδια πολιτεία για να βοηθήσει; Αν μου συνέβαινε κάτι, τι θα γίνονταν τα παιδιά; Με τρομοκρατεί το γεγονός ότι είμαι η τελευταία γραμμή άμυνας.

Ενώ εργάζομαι, το μυαλό μου ήδη τρέχει στις δουλειές που με περιμένουν μετά: στο γεγονός ότι πρέπει να πάρω τα παιδιά από το σχολείο, να μαγειρέψω, να τα βάλω για ύπνο και να κάνω τις εργασίες του νοικοκυριού – γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος να τις κάνει. Είμαι σε επιφυλακή για οποιοδήποτε τηλεφώνημα από το σχολείο απαιτήσει την άμεση παρουσία μου και δεν έχω άλλη επιλογή παρά να φύγω εγκαίρως από το γραφείο για να πάρω τα παιδιά από το σχολείο.

Το πηγαινέλα στο σχολείο δεν είναι αστεία υπόθεση, καθώς πρέπει να μεταφέρω τρία παιδιά μαζί με τα σακίδιά τους, κάνοντας την προσευχή μου να με ακολουθήσουν μέχρι το σπίτι και να μην ξεφύγουν από το δρόμο μας για να κυνηγήσουν μια πεταλούδα. Μόλις φτάσουμε σπίτι, αρχίζει η απογευματινή τρέλα. Μαγειρεύω, ετοιμάζω το κολατσιό των παιδιών για την επόμενη μέρα, κάνω μπάνιο τρία μικροσκοπικά, μη συνεργάσιμα πλάσματα και τα ετοιμάζω για ύπνο ενώ, με κάποιον τρόπο, καταφέρω να χωρέσω ανάμεσα σε όλα αυτά την μπουγάδα, να βγάλω έξω τα σκουπίδια και να συμμαζέψω λίγο το χάος στο σπίτι, για να επαναλάβω την επόμενη μέρα ακριβώς τα ίδια πράγματα.

Και αν ξυπνήσει κάποιο παιδί μέσα στη νύχτα; Και αυτό το αναλαμβάνει η μαμά.

Είμαι επίσης ο μοναδικός άνθρωπος που δίνει στα παιδιά αγάπη, φροντίδα, παρηγοριά και ό,τι άλλο παρέχει ένας γονιός στα παιδιά του. Είμαι η μοναδική τους πηγή ασφάλειας και πειθαρχίας, προσπαθώντας να μοιράσω την προσοχή μου ισότιμα σε όλα. Αυτά τα τρία μικρά πλάσματα με έχουν ανάγκη αλλά όσο κι αν προσπαθώ, πάντα αισθάνομαι ότι αποτυγχάνω. Όλο αυτό το βάρος με πνίγει, νιώθω ανίκανη να αναπνεύσω. Όσο για μένα; Σε εκείνες τις περιόδους δεν μπορώ να αφιερώσω καθόλου χρόνο στον εαυτό μου. Απλώς μπαίνω σε κατάσταση επιβίωσης χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τα χειρότερα έρχονται όταν νυχτώνει, καθώς η σιωπή και η μοναξιά δίνουν τη θέση τους στη θλίψη και σε ένα αίσθημα κενού. Τότε με κυριεύει το άγχος. Και αν κάποιος προσπαθήσει να παραβιάσει το σπίτι; Και αν μου συμβεί κάτι στον ύπνο και δεν είναι κανένας σπίτι, με αποτέλεσμα τα παιδιά μου να μείνουν μόνα, κλαίγοντας και ζητώντας τη μαμά τους; Και αν δεν ακούσω το μωρό να κλαίει στη μέση της νύχτας; Και αν χαλάσει η θέρμανση του σπιτιού ή το αυτοκίνητο; Όταν είσαι μόνος σου δεν υπάρχει καμία εγγύηση και παρόλο που είμαι εκ φύσεως ανεξάρτητη και ευρηματική, με στρεσάρει το γεγονός ότι κουβαλάω όλο αυτό το βάρος μόνη μου.

Όχι, δεν είμαι κανένα ανυπεράσπιστο κοριτσάκι, ανίκανη να κάνω πράγματα μόνη. Δεν έχω διαρκώς ανάγκη το σύζυγό μου, ωστόσο η ζωή μου είναι πιο ολοκληρωμένη και πιο γεμάτη όταν βρίσκεται κοντά μου.

Έτσι, πέρα από το γεγονός ότι νιώθω εξαντλημένη, με καταβάλλει το άγχος κάθε φορά που ο σύντροφός μου λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά, όσο κι αν χρειάζομαι τον ύπνο απελπισμένα, γιατί το μυαλό μου δεν είναι σε θέση να ηρεμήσει. Μου έχει συμβεί πάνω από μία φορές και θα ξανασυμβεί πολλές φορές στο μέλλον, γιατί έτσι είναι η ζωή μας και αυτή είναι η πραγματικότητα για την οικογένειά μας. Αλλά όσες φορές κι αν έχω λειτουργήσει σαν solo γονιός, η κατάσταση δεν γίνεται καλύτερη. Το μόνο που μπορώ να κάνω λοιπόν είναι να μετράω αντίστροφα τις μέρες μέχρι να επιστρέψει και να προσεύχομαι ότι δεν θα συμβεί τίποτα κακό.

Share

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΕΜΕΙΣ

Έχουμε μόλις 18 καλοκαίρια με τα παιδιά μας
Έχουμε μόλις 18 καλοκαίρια με τα παιδιά μας

Προτού καλά καλά το συνειδητοποιήσουμε θα έχουν ενηλικιωθεί και θα ακολουθούν το δικό τους δρόμο, όπως γράφει η Αμερικανίδα αρθρογράφος και μητέρα ενός αγοριού, Karell Roxas.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *