«Τα νηπιακά ξεσπάσματα αφοπλίζονται με ψυχραιμία»

Ο Αμερικανός αρθρογράφος Jay Stooksberry εξηγεί γιατί προσπαθεί να έχει μια «ζεν» αντιμετώπιση απέναντι στις ανεπιθύμητες συμπεριφορές του 2χρονου γιου του.


Ο δυόμιση ετών γιος μου έχει ένα νέο αγαπημένο χόμπι: να κυνηγάει μια από τις πολλές γάτες μας, να την τρομοκρατεί βγάζοντας ένα ουρλιαχτό που σου παγώνει το αίμα και να ξεκαρδίζεται στα γέλια καθώς τη βλέπει να φεύγει τρέχοντας.

«Τρόμαξα τη γατούλα», λέει γελώντας.

«Να είσαι καλός μαζί της», τον προειδοποιώ.

Συνήθως αυτό το χόμπι είναι ακίνδυνο. Δεν τραβάει τις ουρές τους ούτε προσπαθεί να ξεριζώσει τη γούνα τους. Για το δικό τους καλό, οι γάτες μας καταφέρνουν να δραπετεύσουν. Απλώς υπομένουν τον εκφοβισμό.

Ωστόσο από τότε που εμφανίστηκε αυτή η συμπεριφορά του γιου μου, παρατηρώ ότι κι εγώ έχω αρχίσει να αναπτύσσω μια εξίσου ανησυχητική συνήθεια: να κάνω παρατήρηση στο γιο μου προτού ακόμα κάνει οτιδήποτε στις γάτες. Μόλις μπαίνει μια γάτα στο δωμάτιο, το βλέμμα του γιου μου στρέφεται προς το υποψήφιο θύμα του και σκάει ένα μοχθηρό μειδίαμα, προτού ακόμα εκείνος κάνει την παραμικρή κίνηση εγώ παρεμβαίνω.

«Ξέρω τι σκέφτεσαι. Μην το κάνεις».

Και η γυναίκα μου το έχει προσέξει. «Πρέπει να τον αφήνεις μερικές φορές να παίρνει λανθασμένες αποφάσεις», μου λέει. Το ξέρω ότι έχει δίκιο. Το να αρπάζουμε τα παιδιά μας από τα μούτρα δεν είναι η καλύτερη μέθοδος ανατροφής. Πρέπει να μάθουν ότι κάθε πράξη τους συνοδεύεται από συγκεκριμένες συνέπειες. Συχνά, η καλύτερη αντίδρασή μου σε μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά του γιου μου είναι να μην δίνω σημασία. Αν και σχετικά νέος γονιός, το ξέρω ότι αυτό είναι το σωστό και προσπαθώ να το κάνω πράξη. Εξασκώ την τέχνη του να κάθομαι στα αυγά μου.

Φυσικά, κάποιες καταστάσεις απαιτούν την άμεση αντίδρασή μου. Όταν ο γιος μου ετοιμάζεται να κάνει κακό στον εαυτό του («Λυπάμαι, αλλά δεν μπορείς να πιείς το στοματικό διάλυμα») ή σε κάποιον άλλο («Σε παρακαλώ, σταμάτα να σπρώχνεις τον ξάδερφό σου προς το τζάκι») η παρέμβασή μου είναι δικαιολογημένη. Αλλά τέτοιες περιστάσεις σπανίζουν. Επιπλέον, δεν έχουμε τζάκι στο σπίτι.

Η ανεπιθύμητη συμπεριφορά του γιου μου είναι συνήθως μια κραυγή για προσοχή. Για παράδειγμα, ο γιος μου έχει μια άλλη ενοχλητική συνήθεια, με μια παιδική πλαστική τραπεζαρία. Αυτή η τραπεζαρία (με τέσσερις καρέκλες) εξυπηρετεί πολλαπλούς σκοπούς: χρησιμοποιείται ως τραπεζάκι φαγητού, ως γραφείο ζωγραφικής, ως πίστα για αυτοκινητάκια κ.λπ. Είναι επίσης ένα μέσο εκτόνωσης του θυμού του. Όταν νιώθει ότι το πρόγραμμά του πέφτει έξω, η τραπεζαρία πέφτει θύμα της οργής του. Στις καλύτερες περιπτώσεις, ρίχνει ένα ή δύο από τα καρεκλάκια της. Στις χειρότερες, με μια κίνηση οδοστρωτήρα αδειάζει στο πάτωμα ό,τι βρίσκεται στην επιφάνεια του τραπεζιού.

«Μην το κάνεις», του λέω όταν τον βλέπω να τρέχει, νευριασμένος, προς την τραπεζαρία του. «Δεν σου έφταιξε σε κάτι αυτό το τραπέζι».

Αυτό, φυσικά, δεν τον αποθαρρύνει και το αποτέλεσμα είναι να μαζεύω τα πλαστικά σερβίτσια από το πάτωμα.

«Και τώρα τι κατάλαβες;», σχολιάζει η γυναίκα μου, ενώ το νήπιό μας φεύγει κλαίγοντας. «Το μόνο που κάνεις είναι να του δίνεις την προσοχή που θέλει».

Αναστεναγμός. Για μία ακόμα φορά, η γυναίκα μου έχει δίκιο. Ο γιος μου καταλαβαίνει τη δυναμική που έχει το ξέσπασμα, ως ένα αποτελεσματικό μέσο μάρκετινγκ. Οποιοδήποτε είδος δημοσιότητας είναι καλή δημοσιότητα, έτσι δεν είναι;

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν οι αντιδράσεις μου βασίζονται στις αρχές της στωικής φιλοσοφίας, η οποία δίνει έμφαση στην αξία της λογικής και της ψυχραιμίας σε μια σύγκρουση, αποφεύγοντας τις παγίδες του συναισθηματισμού. Όταν ο γιος μου αρχίζει να διαλύει το σετ της τραπεζαρίας του, προσπαθώ να συμφιλιωθώ με ό,τι συμβαίνει και να αποφύγω να αντιδράσω πολύ συναισθηματικά. Όπως έχω παρατηρήσει, η ψυχραιμία είναι μια επιτυχημένη στρατηγική αφοπλισμού του ξεσπάσματος. Αν θέλω ο γιος μου να αντέχει στις δυσκολίες, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να του δώσω το παράδειγμα.

Αυτή τη στιγμή ο γιος μου κλαίει στο διπλανό δωμάτιο. Τα ουρλιαχτά του δυναμώνουν καθώς έρχεται προς το μέρος μας.

«Πονάω», μουρμουρίζει, ανάμεσα σε λυγμούς. «Το γατάκι… με γρατζούνισε».

Η γυναίκα μου σκύβει και τον αγκαλιάζει. «Έλα, έλα», του λέει. «Αυτό συμβαίνει όταν πειράζεις το γατάκι. Ίσως σού άξιζε».

Το παιδί μου θα φάει πολλές φορές τα μούτρα του – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ως γονιός δεν μπορώ να τον εμποδίσω να πέσει. Τα πρώτα του χρόνια, είναι δικός μου ρόλος να τον βοηθήσω να ξανασηκωθεί και να καταλάβει γιατί έπεσε. Αλλά καθώς μεγαλώνει, θα πρέπει να είναι σε θέση να πάρει μόνος του αυτό το μάθημα. Το καλύτερο λοιπόν που μπορώ να κάνω είναι να είμαι κοντά του για εκείνες τις στιγμές που θα χρειαστεί τη βοήθειά μου.

Share

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΕΜΕΙΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *