Το childit.gr προτείνει το “Τελευταίο θρανίο”, της Αγγελικής Λάλου

Ένα βιβλίο με γλαφυρό λόγο, εναλλαγές εικόνων, ζωντανούς ήρωες, αβίαστη ροή και πολύ χιούμορ.

Κείμενο:

12022428_10209636145408228_6397427175036566607_o

 

Η Αριστέα Κοντραφούρη «παρουσιάζει» το «Τελευταίο θρανίο» της Αγγελικής Λάλου

 

Tην Αγγελική Λάλου τη γνώρισα με αφορμή την ιδιότητα που έχω ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ξεχώρισα τα κείμενα που έγραφε για παράστασεις γιατί αυτό που κυριαρχούσε ήταν η ευαισθησία, η γνώση και ο πολύ όμορφος λόγος. Ακρίβεια στην παρατήρηση, αγάπη στο δημιουργό αλλά και σεβασμός στον θεατή… Όταν μου έδωσε να διαβάσω το «Τελευταίο θρανίο», ήδη από τον τίτλο μού δημιουργήθηκαν πολλά συναισθήματα. Πήγα πολλά-πολλά χρόνια πίσω και θυμήθηκα το δικό μου τελευταίο θρανίο στη τάξη. Όταν, λοιπόν, ήμουν μαθήτρια δημοτικού, στο τελευταίο θρανίο καθόταν ο Βσίλης Τ. Δεν γνώριζα πολλά για τον Βασίλη Τ. γιατί στην τάξη κοιτάμε μόνο μπροστά. Δεν έχω καθίσει ποτέ στο τελευταίο θρανίο. Ο Βασίλης Τ. δεν μίλαγε πολύ στην τάξη και απ’ ό,τι θυμάμαι ούτε στα ομαδικά παιχνίδια τον είδα να παίρνει μέρος. Πέρασαν 3 χρόνια και ο Βασίλης Τ. ήταν σαν να μην υπήρχε για μένα. Ποτέ δεν με απασχόλησε ποιος είναι, τι του αρέσει. Τίποτα. Χρόνια μετά όταν κόντευα να τελειώσω το λύκειο πήρε το μάτι μου τον Βασίλη Τ. στις τελευταίες θέσεις ενός λεωφορείου. Τον αναγνώρισα, μου χαμογέλασε και μιλήσαμε για πρώτη φόρα. Τότε ανακάλυψα τον άνθρωπο που καθόταν στο τελευταίο θρανίο. Ήταν ένα συμπαθητικό παιδί, με μεγάλα εκφραστικά μάτια… Του άρεσε η μουσική και έπαιζε σε ένα συγκρότημα…

Το «Τελευταίο θρανίο» της Αγγελικής Λάλου το μοιράζονται δύο παιδιά… Ο Άρης που παρά την θέλησή του, σχεδόν βίαια αλλάζει τόπο διαμονής και προσπαθεί να ταιριάξει σε μια διαμορφωμένη εικόνα μιας αρκετά ερμειτικά κλειστής κοινωνίας που όσο και αν εκείνος ήθελε να μπει, εκείνη δεν τον άφηνε, τρέμοντας για τις ανεπιθύμητες αλλαγές που μπορεί να επιφέρει ο ξενιστής. Στο μεταίχμιο της εφηβείας ψάχνοντας ο ίδιος να ορίσει την ταυτότητά του, στη μετάβαση από την παιδική ηλικία, το πλαίσιο τον οδηγεί στο τελευταίο θρανίο. Στο τελευταίο θρανίο βλέπεις πάντα τις πλάτες των άλλων, δεν μπορείς να δεις τα χαμόγελά τους ή τη σπινηρόβολα ματιά τους… απλώς δεν έχεις επαφή «είσαι στην απέξω» και τι μπορείς να κάνεις; Η μόνη του σανίδα ελπίδας είναι ένα πρόσωπο και μια γνώριμη φωνή που έμεινε πίσω όπως αυτή της Άννας. Ο Πύρρος, όμως, τα βρήκε ακόμα πιο σκούρα από τον Άρη. Αυτός για τους άλλους δεν άλλαξε απλώς τόπο διαμονής αλλά και χώρα (αν και γεννήθηκε στην Ελλάδα το ότι οι γονείς του ήταν ξένοι, τον θεωρούσαν ξένο και εκείνον). Είχε να αντιμετωπίσει όλα τα αρνητικά στερεότυπα που ακολουθούν έναν ξένο. Ήταν δύο φορές ξένος. Ήταν ο άλλος, ο Αλβανός (ή έστω ο Βορειοηπειρώτης). Ο Άρης ήταν ανεπιθύμητος για τους συμμαθητές του δεν έπαβε όμως να είναι Έλληνας… Ο Πύρρος όχι. Για τον Άρη υπήρχαν δύο επιλογές: ή να αποκτήσει έναν φίλο –που βρισκόταν σε ίδια ή χειρότερη θέση από αυτόν– ή να αποκτήσει μία θέση στην αγέλη. Ο Πύρρος άνηκε μόνο χωροταξικά στο τελευταίο θρανίο, για τους υπόλοιπους ήταν εκτός τάξης. Οι δυο μας ήρωες έχουν τη θέληση να τα καταφέρουν. Μοιάζει ο Πύρρος πιο συνειδητοποιημένος από τους δύο, ξέρει πού βρίσκεται, ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει και έχει τη δύναμη να παλέψει για μια θέση στην κοινωνική δομή. Έναν τέτοιο ακριβώς φίλο φαίνεται ότι χρειάζεται ο Άρης, διαλέγοντάς τον όμως πήρε μια γενναία απόφαση που τον τοποθετεί ουσιαστικά απέναντι στο σύνολο. Η γενναιότητα και των δύο παιδιών στη χρονική περίοδο της εισόδου στην εφηβεία σφιρηλατούν ουσιαστικά τη σταθερή τους θέση απέναντι στο τρόπο που θα βλέπουν και θα αντιμετωπίζουν από εδώ και εμπρός την ίδια τη ζωή.

Η επιλογή του να ΕΙΣΑΙ πρώτα και μετά ΝΑ ΑΝΗΚΕΙΣ είναι μια δύσκολη επιλογή, από εκείνες τις επιλογές που κάνουν τους ανθρώπους ξεχωριστούς. Η χώρα μας ούσα και αυτή στο τελευταίο θρανίο της Ευρώπης, για μια ακόμη φορά στην ιστορία της γίνεται βίαια ένα σταυροδρόμι φυλών, πολιτισμών, θρησκειών – δεν είμαι έτοιμη να προτείνω λύσεις σε ένα τέτοιο φαινόμενο, αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η προκατάληψη, ο φόβος, τα στερεότυπα δεν μπορούν να δώσουν καμία λύση. Αντίθετα η γνώση, η κατανόηση είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του θέματος, βλέποντας τους άλλους ως ανθρώπους και προσπαθώντας να μπούμε στη θέση τους μέσω της ενσυναίσθησης, βασικό εργαλείο της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας. Με αυτόν τον τρόπο θα πάρουμε καλύτερες αποφάσεις και για αυτούς, και για μας, αλλά και για το μέλλον. Αν μπορούμε, έστω για μια στιγμή, να δούμε τις ομοιότητες πρώτα και μετά τις διαφορές, ίσως να βάζαμε τα θεμέλια ενός καλύτερου κόσμου. Όμως η μάχη για έναν καλύτερο κόσμο είναι μια μάχη προσωπική, όπως αυτή των δύο παιδιών που διεκδίκησαν να μείνουν στο Τελευταίο θρανίο με τους δικούς τους όρους. Η μάχη που δίνει ο καθένας να υπάρξει ως αυτόνομη προσωπικότητα που υπηρετεί πιστά τον αξιακό του κώδικα, χαράσσοντας τον προσωπικό του ηθικό κόσμο έχει ασύγκριτη αξία και αποτελεί βασική προϋπόθεση για να υπάρξει μια κοινωνία ακέραιη. Οι μονάδες πρέπει να διαμορφώσουν το σύνολο, ως το σημείο τουλάχιστον που δεν αλλοιώνονται από αυτό. Άρα η προσπάθεια δεν γίνεται για να μετακομίσουμε στα ειδυλλιακά ευάερα πρώτα θρανία, αλλά στο να αλλάξουμε τη διάταξη των θρανίων ώστε να μην υπάρχουν τελευταία.

Ευχαριστούμε πολύ την Αγγελική Λάλου που καταθέτει σε αυτό το βιβλίο τα συναισθήματα και την ευαισθησία της. Ένα βιβλίο με γλαφυρό λόγο, εναλλαγές εικόνων, ζωντανούς ήρωες, αβίαστη ροή και πολύ χιούμορ. Η πλοκή συνεπαίρνει τον αναγνώστη και τον οδηγεί σε διαδοχικές κορυφώσεις μέχρι την τελική λύτρωση. Συμφωνώ μαζί της ότι ο ρόλος της νέας γενιάς, των νέων παιδιών θα είναι καθοριστικός για το μέλλον. Αυτοί μόνο, αυτοί μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο και δικό μας χρέος είναι να τα αφήσουμε να το κάνουν.

Δεν ξέρω πόσα παιδιά των τελευταίων θρανίων τα κατάφεραν τελικά στη ζωή τους. Πρόπερσι το καλοκαίρι, διάβασα για τον δικό μου συμμαθητή του τελευταίου θρανίου ότι πραγματοποίησε μια σειρά από συναυλίες με μεγάλη επιτυχία. Δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι διάσημοι ήρωες, οι ήρωες της καθημερινής ζωής είναι πιο σπουδαίοι και αυτό μας το μεταφέρει η Αγγελική Λάλου με το υπέροχο βιβλίο της!

 

Η παρουσίαση έγινε στα πλαίσια του αφιερώματος «Συγγραφείς στα θρανία» που διοργάνωσε το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης

Η Αριστέα Κοντραφούρη είναι ψυχοθεραπεύτρια-ηθοποιός παρουσιάζει στο θέατρο Βαφείο τη διαδραστική παράσταση ‘’ Ο Τομ Τιριτομ και η πολιτεία που ήταν χωρισμένη στα δύο’’ του Χρήστου Μπουλώτη. Είναι ιδρυτικό μέλος του χώρου ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης το Νήμα (Αιολέων 36 Άνω Πετράλωνα email: ο[email protected]/omada.to.nima) όπου συντονίζει ομάδες θεατρικού παιχνιδιού χρησιμοποιώντας τεχνικές παιγνιοθεραπείας αλλά κάνει και συνεδρίες ψυχοθεραπείας σε ενηλίκες, παιδιά και εφήβους.

Η Αγγελική Λάλου είναι επιμελήτρια κειμένων-κειμενογράφος και τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την παιδική λογοτεχνία ως διοργανώτρια παρουσιάσεων αλλά και ως συντάκτρια της στήλης «Με ένα βιβλίο μεγαλώνω». Το «Τελευταίο θρανίο» είναι το πρώτο της παιδικό βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι. Σύντομα θα κυκλοφορήσει κι ένα παραμύθι της από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη.

 

Το «Τελευταίο θρανίο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι

Share

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Πάνος Βαλαβάνης: «Με το παραμύθι και το συναίσθημα πρέπει να προσεγγίζεται αρχικά η Ιστορία»
Πάνος Βαλαβάνης: «Με το παραμύθι και το συναίσθημα πρέπει να προσεγγίζεται αρχικά η Ιστορία»

Εμπνέεται από τη Μαρία Μοντεσσόρι και ονειρεύεται να αποκαλυφθεί ο τάφος του Περικλή. Αξίζει να γνωρίσετε τον καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας και συγγραφέα του επιτυχημένου παιδικού βιβλίου «Ο λόφος με τα κρυμμένα μυστικά», μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε στο Childit.gr

ΕΜΕΙΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *